actueel (in de steigers, alleen tekst, geen afbeeldingen / site under construction, only text, no images)

Ben Kersaan - Maker van misschien wel mooie dingen

ACTUEEL

 

Vanaf 7 februari 2019, op 12 donderdagavonden, start een nieuwe cursus Kijken-Tekenen in Valthe.

 

april 2019, Dutch visions of Palestine, tijdens Palestinorama-festival in De Nieuwe Regentes, Den Haag.

                                          zie: https://www.docp.nl/2-april-den-haag-opening-tentoonstelling-dutch-visions-of-palestine/

8 t/m 16 juni 2019, Groepsexpositie, Kunsthaus Gess, Jemgum (D).

                                                            zie:  http://www.kunstaanderandvannederland.nl/nl/expositie-atelierroute-2019.php

22 en 23 juni, 16 en 17 november: 2x Landelijk Atelierweekend.

                                                                        zie: https://landelijkatelierweekend.nl/ateliers/locatie/ben-kersaan-valthe

 TEKENEN: 

Tekenen is Kijken. Kijken is méér zien, net zoals luisteren beter horen is, en daarmee wordt het écht Zien, Inzicht. Kijken is Aandacht. Aandacht brengt Verwondering.

Kijken Tekenen is voor mij meditatie in actie. Als ik teken opent mijn oog zich werkelijk. Ik let op. Ik kijk uit. Mijn oog streelt wat ik teken en wat ik teken spiegelt zich op het papier. En mijn hart en mijn hand weten. Wat ik teken zijn geen dingen, maar worden geliefden, ik ben er niet langer van gescheiden. Vaak zijn het kleine dingen uit de natuur, soms vondsten van de vensterbank, gered vóór de stofzuiger ze opslokte. Terwijl ik teken lijkt het alsof ik werkelijk wórd wat ik teken, alsof ik alles ervan weet, alsof ik het altijd gekend heb, ik ben verliefd. En ik verwonder mij over het mysterie van het bestaan. De tekening is voor mij een samenvatting van alles wat is. En achter alles wat is, daar schijn de zon. Ik noem dit proces Kijken-Tekenen, het is oneindig.

Vanaf 2014:

Serie 'Glazes', 'Glazuren': Werken aan schilderijen in acrylverf. Bij het laatste 'paardenschilderij' zag ik op zeker moment niet de paarden meer, maar alleen de structuur, de glanzende huid van de verf op het reliëf, de kleuren die ontstonden door de lagen verf over elkaar. "Waarom nog langer een voorstelling?" Het reliëf, de huid, de kleuren zijn al genoeg. De behoefte aan 'groot' zet zich door, bij het megalomane af.

2016 / 2017:

Werken aan een 'Palestina-project', n.a.v. het 70-jarig bestaan van de staat Israël en de rampzalige gevolgen daarvan voor de Palestijnen. Het werk werd in april 2019 tentoongesteld in De Nieuwe Regentes, 'Dutch Visions of Palestine' tijdens het Palestinora-Filmfestival te Den Haag, samen met Mieke Krediet en Senad Alic, curator: Anissa Foukalne. 

Vanaf begin 2018:

Werken aan 'Tibet-project' voor 2019, n.a.v. 60ste herdenkingsjaar van de opstand in Lhasa en 10 jaar zelfverbrandingen als protest tegen de Chinese bezetting en onderdrukking sinds 1950.

Vanaf begin 2019:

M'n interesse voor het Boeddhisme zorgt dat ik een serie schilderijen maak die ik voor mezelf 'mijn monnikjes' noem: tot driehoeken geabstraheerde monniken in meditatiehouding, sommige in hun eentje, en op het grootste werk staan er 108, een heilig getal. Maar het begon met een schilderij dat in een soort visioen aan me verscheen, anderhalve maand na het overlijden van Martin Tissing, abstract schilder uit Groningen en ook oud-docent van Academie Minerva, in de tijd dat ik mijn kunstvakopleiding daar deed. Ik had echter geen les van hem maar ontmoette hem enkele keren in het cafe-restaurant van mijn broer Jan aan de Vismarkt. 'Vliegt de Engel, hommage aan Martin Tissing' gaf me de vrijheid om meer abstract te gaan werken, maar anders dan de eerdere 'Glazuren', die alleen maar over structuur en kleur gaan.

Vanaf juni 2020:

Op 15 maart 2020, de dag vóór de eerste Corona-lockdown in Nederland viel ik van een meter of vier van een ladder. Plat gezegd: ik brak m’n nek. Veel mensen overleven dat niet of zitten de rest van hun leven in een rolstoel; ik leef en alles doet het nog. Vanaf dat moment zit ik echter wel in m’n eigen persoonlijke lockdown, nog steeds de eerste…. Omdat ik geen uitval had, en wellicht ook vanwege de corona-druk op het ziekenhuis, werd de breuk in mijn nekwervel pas ruim tweeëneenhalve maand later middels een röntgenfoto gediagnostiseerd, begin juni werd ik geopereerd.

Ik ben toch wel beperkt in m’n bewegingen en heb m’n werk moeten aanpassen aan de omstandigheden, want blijven werken móet, er is de drang om vorm en kleur te maken. Ruim kleiner dan mijn grote ‘Glazuren’ die alleen over kleur en structuur gaan, maar niet zo klein als m’n pentekeningen van bijvoorbeeld insecten en met een voor mij nieuw materiaal: oliepastels. Het werk is heel simpel: reacties op de wat vage achtergronden in televisiebeelden vanuit de fauteuil waar ik nu vaak in moet zitten of reacties op kartonnen verpakkingsmateriaal, letterlijk er óp…. Mijn Iraanse kunstcollega Abbas Mirzaea noemde het “poëtisch expressionistisch’. Misschien is dat wel zo….